පිරිනිවන් කඳු පාමුල | Piriniwan Kandu Pamula

පිරිනිවන් කඳු පාමුල | Piriniwan Kandu Pamula

දෙකොපුල් පුරා කඳුළු බිදු වගුරවමින් සෝමපාලවද ඇදගෙන පිටතට දිවූ ගුණවතී කාත් කවුරුවත් නොමැති තැනක නතර වූවාය. මතක ඇති දවසක සෝපාලගේ මුහුණ දෙස එක එල්ලේ නොබැලූ ගුණවතී ආපසු හැරුණේ සෝමපා⁣ලගේ ඇස් දෙක දෙසම බලාගෙනය.

ඒ අවිහිංසක දැස් කඳුලින්ම බොර පැහැයට හැරී තිබුණි. මොහොතක් සෝමපාල දෙස එක එල්ලේ බලා හුන් ගුණවතී, සෙමෙන් ඔහුගේ අතගෙන ඇගේ කෙසඟ පියයුරක් මතතබා ගත්තාය.

කිසියම් නුහුරු තෙත් ගතියක් ඒ තන්පුඩු මත තැවරි ඇති වග එකෙණෙහිම සෝපාලයේ ඇගිලි තුඩු වලට දැනුණි. සීරුවෙන් අත මුදාගත් ඔහු ඒ ඇඟිලි තුඩු දෙස මෙන්ම ඇගේ පියයුරු දෙස ද වීමසිල්ලෙන් බැලීය.

ඇගේ හැට්ටය සහ තමාගේ ඇගිලි තුඩු පෙගි ඇත්තේ මව්කිරෙන් බව ඊළඟ මොහොතේ සෝමපාලට වැටහිණි.